และใครจะรู้ว่า ท่านให้ความสำคัญกับป่าไม้กว่าใครๆ เพราะอย่างการสร้างกุฏิที่พักสงฆ์ ท่านลงทุนศึกษาเรื่องไผ่ โดยใช้เทคโนโลยีต่างประเทศ จัดสร้างกุฏิไผ่ที่มีความคงทนไม่แพ้การใช้วัสดุอย่างอื่น เป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มไผ่รักษ์โลก มีสมาชิกเป็นผู้รักไผ่จากทั่วประเทศไทย หวังเพื่อประหยัดงบประมาณ และรักษาไม้ยืนต้นในป่า ในการเทศน์สอนท่านจะสอดแทรกเรื่องการดูแลขุนเขาป่าไม้และสายน้ำเสมอ พร้อมให้สิ่งก่อสร้างนั้นเป็นอันหนึ่ง อันเดียวกับธรรมชาติในพื้นที่
และท่านเองเป็นผู้พลิกพื้นป่าเสี่อมโทรมที่ชาวบ้านแผ้วถางทำไร่ มาจัดสร้างศูนย์อบรมเยาวชนอุ้มผาง เพื่อเปิดโอกาสให้เด็ก เยาวชนชาวเขาได้มีโอกาสศึกษาธรรมะ ขณะที่ต่างศาสนิกอื่นก็บุกเผยแผ่คำสอนให้ชาวเขาอย่างเข้มข้น
ซึ่งความดีของท่านทำให้ได้รับ "รางวัลองค์กรสาธารณประโยชน์อันดับ 1 ของจังหวัดตาก" ในปี 2556 และความดีของท่านนี้เอง เมื่อวันเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ได้แจ้งข่าวบอกท่านถึงภัยที่กำลังจะมาถึง ด้วยกำลังตำรวจ 150 นาย และนายตำรวจที่ชื่อศรีวราห์ พร้อมแนะนำว่าให้ท่านออกจากพื้นที่ไปก่อน
วันนี้ พระธาดา จรณธโร ผู้เคยตำรงตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงโนเกีย (เมื่อครั้งบริษัทนี้ยังรุ่งโรจน์) ภูมิภาคเอเซียแปซิฟิค ทิ้งสมบัติทางโลกทุกอย่างไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าศึกษา-เผยแผ่ธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ถามว่าหากท่านรู้ว่าจะต้องเจอสิ่งเหล่านี้
“ท่านจะยังบวชไหม??
ท่านจะยังทิ้งทุกอย่างไหม??
และท่านยังจะมีอุดมการณ์ในการออกบวชอีกไหม??”
